جوشکاری لوله پلی اتیلن چگونه انجام می‌شود؟ راهنمای جامع اتصالات پلیمری

در دهه‌های اخیر، لوله‌های پلی‌اتیلن (HDPE) به دلیل مقاومت بی‌نظیر در برابر خوردگی، انعطاف‌پذیری بالا و طول عمر بیش از نیم قرن، به پادشاه بلامنازع شبکه‌های انتقال آب، گاز و فاضلاب تبدیل شده‌اند. اما در علم مهندسی پایپینگ، کیفیت شبکه لوله‌کشی هرگز با خود لوله‌ها سنجیده نمی‌شود؛ بلکه عیار واقعی ایمنی، در «نقاط اتصال» مشخص می‌گردد.

برخلاف لوله‌های فولادی که با قوس الکتریکی و ذوب فلز به هم متصل می‌شوند، لوله‌های پلی‌اتیلن به دلیل ماهیت پلیمری خود نیازمند رویکردی کاملاً متفاوت هستند. در اینجا خبری از الکترود، شعله مستقیم یا چسب نیست؛ بلکه معجزه‌ای از علم ترمودینامیک و درهم‌تنیدگی زنجیره‌های مولکولی رخ می‌دهد. اگر جوشکاری لوله پلی‌اتیلن به درستی انجام شود، نقطه اتصال نه تنها ضعیف‌تر از خود لوله نخواهد بود، بلکه ساختاری یکپارچه و حتی مستحکم‌تر از دیواره لوله پیدا می‌کند.

اما رسیدن به این اتصال بی‌نقص، نیازمند تسلط بر پارامترهای دقیقی نظیر دما، فشار و زمان است. کوچکترین خطای اپراتور، وجود یک لایه میکروسکوپی از گردوغبار یا نوسان دمای دستگاه جوش می‌تواند منجر به ایجاد جوش سرد و در نهایت ترکیدگی شبکه تحت فشار شود.

در این مقاله، نحوه جوشکاری لوله پلی‌اتیلن و انواع روش‌های استاندارد (لب‌به‌لب و الکتروفیوژن) را گام‌به‌گام بررسی کرده، خطاهای مرگبار کارگاهی را تحلیل می‌کنیم و به شما می‌آموزیم که چگونه شبکه‌ای نفوذناپذیر بسازید که تاییدیه سخت‌گیرانه‌ترین بازرسان را دریافت کند.

چرا لوله پلی‌اتیلن جوش می‌خورد؟

پیش از روشن کردن دستگاه‌ها، باید بدانیم در سطح مولکولی چه اتفاقی می‌افتد. پلی‌اتیلن یک ماده ترموپلاستیک (گرمانرم) است. ویژگی جادویی ترموپلاستیک‌ها این است که با دریافت حرارت مشخص، ذوب شده و به حالت خمیری درمی‌آیند و پس از سرد شدن، مجدداً سخت شده و خواص مکانیکی اولیه خود را به دست می‌آورند.

زمانی که دو لبه لوله پلی‌اتیلن تحت حرارت کنترل‌شده قرار می‌گیرند، زنجیره‌های پلیمری بلند و درهم‌تنیده آن‌ها از حالت جامد خارج شده و آزادی حرکت پیدا می‌کنند. اگر در این حالت خمیری، دو لبه با فشار محاسبه‌شده‌ای به هم فشرده شوند، زنجیره‌های پلیمری لوله اول با زنجیره‌های لوله دوم گره خورده و ادغام می‌شوند. با سرد شدن تدریجی محل اتصال، این زنجیره‌ها در جای خود قفل شده و دو لوله مجزا، به یک لوله واحد و پیوسته تبدیل می‌شوند. در این فرآیند، هیچ ماده افزودنی، چسب یا حلال شیمیایی دخالت ندارد؛ این صرفاً یک پیوند فیزیکی-حرارتی است.

بیشتر بخوانید:

• آیا لوله گالوانیزه برای گازکشی ساختمان مناسب است؟

روش‌های استاندارد جوشکاری پلی‌اتیلن

در پروژه‌های عمرانی و صنعتی، بسته به سایز لوله، فشار کاری شبکه و حساسیت سیال (آب یا گاز)، از روش‌های مختلفی برای جوشکاری پلی‌اتیلن استفاده می‌شود. سه روش اصلی و مورد تایید استانداردهای بین‌المللی عبارتند از:

۱. جوشکاری لب‌به‌لب (Butt Fusion Welding)

۲. جوشکاری الکتروفیوژن (Electrofusion Welding)

۳. جوشکاری اکستروژن (Extrusion Welding) – بیشتر برای ساخت مخازن و منهول‌ها

در ادامه، دو روش اول که ستون فقرات شبکه‌های انتقال را تشکیل می‌دهند، با جزئیات کامل بررسی می‌کنیم.

روش اول: جوشکاری لب‌به‌لب؛ استاندارد خطوط انتقال عظیم

جوشکاری لب‌به‌لب یا بات فیوژن، اقتصادی‌ترین و متداول‌ترین روش برای اتصال لوله‌های پلی‌اتیلن در سایزهای بزرگ (از ۵۰ میلی‌متر تا بیش از ۱۲۰۰ میلی‌متر) در خطوط انتقال آب، فاضلاب و شبکه‌های آتش‌نشانی است. در این روش، لبه‌های دو لوله هم‌سایز و هم‌ضخامت مستقیماً به یکدیگر جوش می‌خورند و هیچ قطعه اتصال‌دهنده‌ای (مانند بوشن) استفاده نمی‌شود.

برای انجام این کار، به یک دستگاه جوش هیدرولیک نیاز است که شامل شاسی اصلی (فک‌ها)، رنده (رواِنده)، صفحه داغ (هیتر) و یونیت هیدرولیک برای اعمال فشار می‌شود.

مراحل گام‌به‌گام جوش لب‌به‌لب

گام اول: آماده‌سازی و هم‌راستایی

دو شاخه لوله پلی‌اتیلن در داخل فک‌های دستگاه جوش قرار می‌گیرند. گیره‌ها (کلمپ‌ها) بسته می‌شوند تا لوله‌ها کاملاً در یک محور قرار گیرند. حتی یک میلی‌متر عدم هم‌راستایی باعث کاهش سطح مقطع جوش و افت شدید مقاومت آن می‌شود. لوله‌ها باید از هرگونه گل‌ولای و گردوخاک تمیز شوند.

گام دوم: رنده‌کاری و ایجاد سطح آینه

لبه‌های لوله‌هایی که از کارخانه می‌آیند یا در کارگاه بریده شده‌اند، هرگز کاملاً صاف نیستند. یک صفحه دوار دارای تیغه‌های برنده (رنده) بین دو لوله قرار می‌گیرد. فک‌های هیدرولیک، لوله‌ها را به آرامی به رنده فشار می‌دهند. رنده با تراشیدن لبه‌ها، آن‌ها را کاملاً صاف، موازی و بدون هیچ‌گونه زائده‌ای می‌کند. رنده‌کاری تا زمانی ادامه می‌یابد که براده‌های پلاستیک به صورت یک نوار پیوسته از هر دو طرف خارج شوند.

گام سوم: حرارت‌دهی و ایجاد لبه مذاب

پس از برداشتن رنده، نوبت به قلب تپنده دستگاه، یعنی «صفحه داغ» می‌رسد. این صفحه با تفلون نچسب پوشیده شده است. دمای هیتر برای مواد PE100 معمولاً بین ۲۰۰ تا ۲۳۰ درجه سانتی‌گراد (بسته به ضخامت لوله) تنظیم می‌شود.

هیتر بین دو لوله قرار می‌گیرد و فک‌ها لوله‌ها را به هیتر می‌چسبانند. در ابتدا فشار کمی اعمال می‌شود تا پلاستیک شروع به ذوب شدن کند و یک برجستگی کوچک به نام «گل جوش اولیه» شکل بگیرد. سپس فشار کاهش یافته و لوله فقط در تماس با هیتر باقی می‌ماند (مرحله نفوذ گرما) تا حرارت به عمق دیواره لوله نفوذ کند.

گام چهارم: اتصال و اعمال فشار هیدرولیک

زمان این مرحله به ثانیه محاسبه می‌شود! هیتر به سرعت از بین دو لوله خارج می‌شود (زمان تغییر باید کمتر از ۵ ثانیه باشد تا لبه‌ها سرد نشوند). بلافاصله، جک‌های هیدرولیک دو لبه مذاب را با فشار محاسبه‌شده‌ای به یکدیگر می‌کوبند. این فشار باعث می‌شود زنجیره‌های پلیمری دو لوله در هم تنیده شوند و پلاستیک مذاب به سمت بیرون و داخل لوله پس زده شود که به آن «گل جوش نهایی» می‌گویند.

گام پنجم: خنک‌سازی تحت فشار

بزرگترین اشتباه جوشکاران تازه‌کار، باز کردن زودهنگام فک‌های دستگاه است. محل جوش باید تحت همان فشار هیدرولیک باقی بماند تا به طور طبیعی و در دمای محیط خنک شود. ریختن آب روی جوش یا استفاده از دمنده برای تسریع خنک‌سازی، مطلقاً ممنوع است و باعث تردی و شکنندگی شدید نقطه اتصال می‌شود.

نشانه‌های یک جوش لب‌به‌لب استاندارد

بازرسان خط لوله، کیفیت جوش لب‌به‌لب را از روی ظاهر گل جوش قضاوت می‌کنند. یک جوش بی‌نقص باید دارای ویژگی‌های زیر باشد:

• در تمام محیط لوله ضخامت و پهنای یکنواختی داشته باشد.
• به صورت دو لب برگشته روی سطح لوله خوابیده باشد.
• شیار وسط دو گل جوش (شکل V) نباید از سطح خارجی لوله پایین‌تر برود.
• سطح گل جوش باید کاملاً صاف باشد؛ وجود سوراخ‌های سوزنی یا بافت اسفنجی، نشانه سوختگی پلیمر در اثر حرارت بیش از حد است.

روش دوم: جوشکاری الکتروفیوژن

اگرچه جوش لب‌به‌لب برای شبکه‌های آب عالی است، اما در شبکه‌های گازرسانی، حساسیت به قدری بالاست که ضریب خطای انسانی باید به صفر برسد. به همین دلیل، طبق استانداردهای سخت‌گیرانه شرکت ملی گاز ایران (IGS) و استانداردهای جهانی (EN 1555)، استفاده از روش بات‌فیوژن در شبکه‌های توزیع گاز شهری در سایزهای متعارف ممنوع است و منحصراً باید از روش الکتروفیوژن استفاده شود.

جوش الکتروفیوژن از نظر ساختاری کاملاً متفاوت است. در این روش، حرارت از بیرون اعمال نمی‌شود، بلکه از داخل قطعه اتصال‌دهنده تولید می‌گردد.

قطعه الکتروفیوژن چیست؟

اتصالات الکتروفیوژن (مانند بوشن، زانو، سه‌راهی) قطعات پلیمری هستند که در سطح داخلی آن‌ها، رشته‌های نازکی از سیم مسی (المنت حرارتی) به صورت مارپیچ تعبیه شده است. این قطعات دارای دو پین (ترمینال) در سطح بیرونی خود هستند که جریان برق از طریق آن‌ها به المنت‌ها متصل می‌شود.

مراحل گام‌به‌گام جوش الکتروفیوژن

گام اول: برش گونیا و آماده‌سازی

لوله پلی‌اتیلن باید توسط دستگاه لوله‌بر به صورت کاملاً عمود (گونیا) بریده شود. برش با اره دستی باعث ایجاد زاویه و عدم نشستن کامل لوله در داخل اتصال می‌شود.

گام دوم: اسکرپ کردن یا لایه‌برداری

پلی‌اتیلن در تماس با اکسیژن هوا و اشعه خورشید، به سرعت اکسید می‌شود. این لایه اکسیدشده حرارت را از خود عبور نمی‌دهد و مانع از جوش خوردن می‌شود. با استفاده از ابزار تخصصی به نام اسکرپر (Scraper)، باید ضخامتی در حدود ۰.۲ میلی‌متر از سطح بیرونی لوله (به اندازه عمق ورود به داخل اتصال) تراشیده شود. نادیده گرفتن این مرحله، عامل ۹۰ درصد از انفجارها و نشتی‌های گاز در لوله‌های پلی‌اتیلن است! تراشیدن با سمباده یا چاقو غیرعلمی و مردود است.

گام سوم: شستشو با حلال

پس از تراشیدن، سطح لوله و داخل قطعه الکتروفیوژن باید با پارچه بدون پرز و حلال ایزوپروپیل الکل (یا استون صنعتی) کاملاً تمیز شود تا هیچ اثری از چربی دست یا گردوغبار باقی نماند.

گام چهارم: گیره‌بندی و مهار مطلق

لوله‌ها در داخل قطعه الکتروفیوژن (مثلاً بوشن) قرار می‌گیرند. در زمان جوشکاری، پلاستیک ذوب شده و منبسط می‌شود و تمایل دارد لوله‌ها را به بیرون هل دهد. برای جلوگیری از این اتفاق، کل مجموعه باید در داخل گیره‌های هم‌راستاکننده، محکم قفل شود. کوچکترین تکان خوردن لوله در زمان ذوب شدن، جوش را خراب می‌کند.

گام پنجم: جوشکاری هوشمند با بارکدخوان

دستگاه جوش الکتروفیوژن، یک پردازنده هوشمند است. روی هر اتصال الکتروفیوژن بارکد چسبانده شده که حاوی اطلاعات حیاتی (زمان دقیق جوشکاری، ولتاژ مورد نیاز و زمان خنک‌شدن) است.

اپراتور، کابل‌های دستگاه را به پین‌های قطعه وصل کرده و بارکد را با قلم نوری یا اسکنر دستگاه می‌خواند. دستگاه به صورت اتوماتیک جریان الکتریسیته (معمولاً ۳۹.۵ ولت) را برای مدت زمان مشخصی (مثلاً ۱۲۰ ثانیه) به المنت‌های داخل قطعه ارسال می‌کند.

گام ششم: ذوب و ادغام زیرزمینی

با عبور جریان برق، سیم‌های مسی داخل اتصال داغ شده و پلاستیک اطراف خود را ذوب می‌کنند. این حرارت به سطح لوله اسکرپ‌شده نیز منتقل شده و آن را ذوب می‌کند. چون لوله و اتصال در داخل گیره مهار شده‌اند، پلاستیک مذاب فضایی برای فرار ندارد و تحت فشار محبوس می‌شود. این فشار باعث ادغام بی‌نقص زنجیره‌های پلیمری لوله و قطعه اتصال می‌گردد.

گام هفتم: رویت شاخص‌های جوش

روی قطعات الکتروفیوژن، پین‌های پلاستیکی کوچکی (نشانگر) وجود دارد. زمانی که جوشکاری به درستی انجام شود و فشار مذاب به حد کافی برسد، این پین‌ها به سمت بیرون می‌زنند که به بازرس نشان می‌دهد جوشکاری با موفقیت انجام شده است. پس از اتمام زمان خنک‌سازی (که روی بارکد درج شده)، گیره‌ها باز می‌شوند.

نکات ضروری و خطاهای مرگبار در جوشکاری پلی‌اتیلن

جوشکاری پلی‌اتیلن یک علم دقیق است و با حدس و گمان پیش نمی‌رود. در صورت بروز هر یک از خطاهای زیر، شبکه شما در برابر فشار تسلیم خواهد شد:

• خطای جوش سرد (Cold Weld): اگر در روش لب‌به‌لب، دمای هیتر پایین باشد یا زمان تغییر (برداشتن هیتر و چسباندن لوله‌ها) طولانی شود، لبه‌ها پیش از ادغام سرد می‌شوند. این جوش در ظاهر بسیار زیباست اما از داخل هیچ پیوندی نخورده و با اولین ضربه یا فشار، مانند یک تکه شیشه از هم جدا می‌شود.
• خطای سوختگی پلیمر: حرارت بیش از حد مجاز، ساختار مولکولی پلی‌اتیلن را می‌شکند (تخریب حرارتی). پلاستیک سوخته به رنگ قهوه‌ای درآمده، ترد می‌شود و قابلیت تحمل فشار را از دست می‌دهد.
• جوشکاری در شرایط جوی نامناسب: پلی‌اتیلن به شدت با رطوبت و سرما دشمن است. جوشکاری در زمان بارش باران، برف یا وزش باد شدید (که باعث خنک شدن سریع هیتر می‌شود) ممنوع است. در این شرایط، اپراتور باید از چادرهای مخصوص جوشکاری استفاده کند.
• عدم تطابق SDR لوله‌ها: در جوش لب‌به‌لب، اتصال دو لوله با ضخامت دیواره متفاوت (مثلاً لوله SDR 11 به لوله SDR 17) اکیداً ممنوع است؛ زیرا سطح مقطع لبه‌ها روی هم نمی‌نشیند و مقاومت جوش به شدت افت می‌کند. برای تغییر ضخامت، باید از اتصالات تبدیلی الکتروفیوژن استفاده کرد.

تست و بازرسی شبکه‌های جوش‌خورده پلی اتیلن

پس از اتمام عملیات جوشکاری و پیش از دفن کردن لوله‌ها در زیر خاک، کل شبکه باید توسط مهندسین ناظر تایید شود. فرآیند کنترل کیفیت شامل دو بخش است:

۱. تست‌های غیرمخرب (NDT) و هیدرواستاتیک

• تست فشار (تست پنوماتیک/هیدرواستاتیک): در خطوط گاز، شبکه با کمپرسور هوا تا فشاری معادل ۱.۵ برابر فشار طراحی پر می‌شود. در خطوط آب، این کار با پمپ‌های آب انجام می‌شود. فشار باید برای حداقل ۲۴ ساعت بدون افت روی گیج ثابت بماند.
• بازرسی التراسونیک (UT): در پروژه‌های بسیار حساس، از امواج فراصوت (روش‌های پیشرفته مانند Phased Array یا TOFD) برای اسکن عمق جوش لب‌به‌لب و تشخیص حباب‌های هوا یا عدم نفوذ استفاده می‌شود.

۲. تست‌های مخرب

بازرسان به صورت تصادفی برخی از سرجوش‌ها را از خط لوله می‌برند و به آزمایشگاه می‌فرستند تا شبکه را راستی‌آزمایی کنند.

• تست کشش (Tensile Test): قطعه جوش‌خورده تحت کشش شدید قرار می‌گیرد. اگر اتصال استاندارد باشد، لوله باید از ناحیه‌ای غیر از نقطه جوش کش بیاید و پاره شود. پاره شدن از خود نقطه جوش، به معنای مردود شدن کل اکیپ جوشکاری است.
• تست خمش (Bend Test): نمونه جوش‌خورده تا زاویه ۱۸۰ درجه خم می‌شود. هیچ‌گونه ترک یا شکافی نباید در محل جوش ظاهر گردد.

مشاوره تخصصی و تامین تجهیزات با «گرشاصنعت»

اجرای بی‌نقص شبکه پلی‌اتیلن در زیر خاک و جوشکاری استاندارد آن، تنها نیمی از پروژه گازرسانی شماست. زمانی که خط لوله پلیمری از زمین خارج می‌شود (توسط قطعات TF) و به علمک، ایستگاه‌های تقلیل فشار یا خطوط فولادی ساختمان متصل می‌گردد، وارد فاز کنترل سیال شده‌اید. در این مرحله، شبکه نیازمند تجهیزاتی است که ایمنی، تقلیل فشار و اندازه‌گیری جریان گاز را با بالاترین دقت تضمین کنند.

مجموعه «گرشاصنعت» با تمرکز تخصصی بر تامین تجهیزات کنترل، اندازه‌گیری و ایمنی خطوط گاز، حلقه مفقوده کیفیت را در پروژه‌های شما تکمیل می‌کند. پس از اتمام اجرای شبکه‌های پلیمری، شما می‌توانید برای تجهیز ایستگاه‌ها و ایمن‌سازی خطوط روکار خود، روی سبد محصولات استاندارد گرشاصنعت حساب کنید:

• انواع کنتورهای گاز: تامین کنتورهای دیافراگمی (نظیر مدل‌های G10) و صنعتی با بالاترین دقت اندازه‌گیری و طول عمر مفید.
• رگولاتورهای گاز: ارائه انواع تنظیم‌کننده‌های فشار خانگی و صنعتی برای شکستن فشار شبکه و تثبیت آن.
• شیرهای حساس به زلزله: عرضه شیرهای قطع‌کن مکانیکی (رزوه‌ای و فلنجی) دارای تاییدیه‌های قطعی نظام مهندسی، جهت مسدود کردن اتوماتیک جریان گاز در کسری از ثانیه هنگام وقوع زلزله.
• تجهیزات ایمنی و هشداردهنده: تامین سنسورهای نشت گاز متصل به شیرهای برقی برای هوشمندسازی موتورخانه‌ها و جلوگیری از خفگی یا انفجار.
• شیرآلات و تجهیزات خطوط فولادی: تامین مرغوب‌ترین شیرآلات توپی گازی و تجهیزات فلنجی متصل به شبکه‌های پلیمری.

هدف ما در «گرشاصنعت»، ارائه پکیجی بی‌نقص از ایمنی، اصالت و قطعات دارای تاییدیه شرکت ملی گاز است. پیشنهاد می‌کنیم برای جلوگیری از خرید قطعات غیراستاندارد و استعلام قیمت تجهیزات ایمنی و کنترلی، همین حالا از طریق صفحه «تماس با ما» با دپارتمان تخصصی گرشاصنعت در ارتباط باشید تا مطمئن‌ترین زیرساخت را برای پروژه خود بنا کنید.

جمع‌بندی

جوشکاری لوله پلی‌اتیلن، هنری مبتنی بر قوانین سخت ترمودینامیک است. در این فرآیند، ذوب کنترل‌شده و اعمال فشار مهندسی، دو قطعه مجزا را به یک پیکره واحد و گسست‌ناپذیر تبدیل می‌کند.

روش لب‌به‌لب (Butt Fusion) با تکیه بر هم‌راستایی، رنده‌کاری دقیق و حرارت‌دهی استاندارد، اقتصادی‌ترین راهکار برای خطوط انتقال آب سایز بزرگ است. اما در شریان‌های حیاتی گازرسانی، روش الکتروفیوژن با حذف خطای انسانی از طریق بارکدخوان‌ها و انتقال حرارت از داخل قطعه، امنیت مطلق را به ارمغان می‌آورد؛ البته به شرطی که اپراتور هرگز مرحله حساس «لایه‌برداری و اسکرپ کردن» را فراموش نکند.

موفقیت در اجرای شبکه‌های پلیمری، نیازمند ترکیبی از مهارت اپراتور، جلوگیری از عوامل مخرب محیطی نظیر رطوبت، و از همه مهم‌تر، تامین لوله‌ها و اتصالات مطمئن است. با رعایت این الزامات، شبکه‌ای در زیر خاک مدفون خواهد شد که تا ده‌ها سال، بدون کوچکترین نشتی، در برابر ارتعاشات و فشارهای سیال مقاومت خواهد کرد.

سوالات متداول

۱. آیا می‌توان لوله‌های پلی‌اتیلن را با چسب مخصوص به هم متصل کرد؟

خیر. پلی‌اتیلن یک ماده به شدت خنثی و مقاوم در برابر حلال‌هاست و هیچ نوع چسب شیمیایی قادر به ایجاد اتصال پایدار و تحت فشار در این لوله‌ها نیست. تنها راه اتصال، جوش حرارتی است.

۲. در چه صورت جوشکاری الکتروفیوژن در لوله گاز نشتی می‌دهد؟

مهم‌ترین دلایل نشتی شامل: عدم لایه‌برداری (اسکرپ نکردن) سطح لوله قبل از جوش، تمیز نکردن لوله با الکل، تکان خوردن لوله در زمان ذوب به دلیل نبستن گیره و قطع شدن ناگهانی برق دستگاه در حین جوشکاری است.

۳. آیا لوله پلی‌اتیلن PE80 را می‌توان به لوله PE100 جوش داد؟

در روش الکتروفیوژن با رعایت استانداردهای فشار مجاز امکان‌پذیر است؛ اما در روش لب‌به‌لب، جوش دادن مستقیم دو لوله با ضخامت دیواره متفاوت اکیداً ممنوع بوده و باعث ضعف شدید نقطه جوش می‌شود.

۴. چرا بعد از اتمام زمان جوشکاری، نباید گیره‌های الکتروفیوژن را بلافاصله باز کرد؟

پس از اتمام عبور جریان برق، پلاستیک نقطه اتصال همچنان کاملاً خمیری و مذاب است. باز کردن گیره‌ها قبل از اتمام زمان خنک‌سازی باعث جابه‌جایی لوله‌ها و ایجاد ترک‌های میکروسکوپی در داخل جوش می‌شود.

۵. آیا می‌توان در بارندگی یا سرمای شدید لوله پلی‌اتیلن را جوش داد؟

خیر. رطوبت باعث ایجاد حباب در داخل پلاستیک مذاب می‌شود و سرمای شدید زمان ذوب را تغییر می‌دهد. در این شرایط، جوشکاری حتماً باید در داخل چادرهای عایق و پس از خشک و گرم کردن سطح لوله‌ها انجام شود.